تقدیم به کله کچل کروبی

عکس های کروبی در نمایشگاه مطبوعات، وقتی چماق دارها عمامه را از سرش انداخته بودند و کله کچلش پیدا شده بود، مرا به یاد گاندی انداخت. گاندی با کله کچل و تن نحیف و برهنه اش. گاندی با جسم ناچیز و روح بزرگش که توانست با شکیبایی و اراده اش شبه قاره را به حرکت درآورد و ناممکن را ممکن کند. ما واقعا امروز به گاندی و روحیه او نیاز داریم. نمی دانم آیا کروبی کسی است که بتواند یک تنه بار این مبارزه سهمگین را بکشد یا نه. به نظرم می رسد که ما به بیش از یک گاندی نیاز داریم. همه ما باید از روحیه بردباری و اعتراض مسالمت آمیز اما شجاعانه او بیاموزیم. باید از هزینه دادن نترسیم، نا امید و خسته نشویم و به اخلاق عمیقا وفادار باشیم. باید زیر بار کینه و نفرت خم نشویم و باید بیاموزیم که در مبارزه با هیولاها، خود به هیولا تبدیل نشویم.

همرنگ

دشوار است. حکومت بر این همه مردم سبز دشوار است. اگر نگوییم غیر ممکن است، هر لحظه چرخاندن چرخ لنگ سیاست این مملکت هزار دردسر دارد. حکومت بر این مردم دشوار است، اگر حاکم به رنگ آن ها، سبز، نباشد.

قانون

در اوشنیا قانون وجود ندارد. افکار و اعمالی که در صورت شناسایی منجر به مرگ حتمی می شود به طور رسمی ممنوع نیستند و زنجیره بی پایان تصفیه ها، دستگیری ها، شکنجه ها و زندان کردن ها و سر به نیست کردن ها به این دلیل انجام نمی شود که کسانی را به سزای اعمالشان برساند که واقعا جرمی را مرتکب شده اند، بلکه برای افرادی به کار می رود که شاید احتمالا در آینده بخواهند جرمی مرتکب شوند.

از رمان 1984، نوشته جورج اورول، ترجمه حمیدرضا بلوچ

عاقبت نسیه فروشی

اوباما جایزه نوبل صلحش را کاملا به صورت نسیه دریافت کرد. هنوز یک سال هم از ریاست جمهوری او نگذشته است و تا به حال سیاستش دستاوردی نداشته است. عاقبت نسیه فروشی بنیاد نوبل به کجا می رسد؟

نقد بنویسیم

اسکناس نویسی هنوز به عنوان یک شیوه مبارزه اجتماعی در فضای سیاسی ایران عمومیت پیدا نکرده است. منظورم از عمومیت حالتی است که به سختی بتوانید اسکناسی را پیدا کنید که روی آن شعار نوشته نشده باشد. ما اگر خواسته های داریم باید آن خواسته ها را به نقد رایج خودمان تبدیل کنیم. نقدی که در دست و جیب هرکس باشد. به نظر من باید دیدگاه هایمان را نقد کنیم. نقدی که خرید روزمره مان را با آن بپردازیم. ما تنها با تفکر انتقادی می توانیم به دنیای مدرن و آزاد برسیم